Wet, basismodel en meldrecht

De Wet Verplichte Meldcode
Sinds 2013 is de Wet verplichte meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling van kracht. Die wet houdt in dat alle organisaties die werken met kinderen en volwassenen een meldcode moeten hebben en medewerkers in staat moeten stellen daarmee te werken. Het doel van de meldcode is professionals te helpen eerder en beter te handelen als zij vermoeden dat een gezinslid thuis mishandeld, verwaarloosd of seksueel misbruikt wordt.

Basismodel Meldcode
De overheid heeft het basismodel meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling opgesteld. Ingrado heeft dit vertaald voor leerplicht en RMC. Gemeenten kunnen zelf een verdere vertaling maken naar hun werkpraktijk door te beschrijven wie welke stappen zet bij een vermoeden van kindermishandeling of huiselijk geweld.

Voor iedere beroepsgroep bevat de meldcode dezelfde 5 stappen als in het basismodel. Dat vergemakkelijkt de samenwerking tussen professionals en organisaties.

Meldrecht
De meldcode is nadrukkelijk geen meldplicht. Organisaties zijn verplicht een meldcode te hebben, professionals zijn verplicht te handelen volgens de stappen van de meldcode, maar het doorlopen van de meldcode hoeft niet te leiden tot een melding. 

In de Wet meldcode is wel opgenomen dat professionals het récht hebben te melden bij Veilig Thuis. Ook als gezinsleden daar geen toestemming voor geven.

Het meldrecht houdt in dat professionals persoonsgegevens van volwassenen en kinderen mogen doorgeven aan Veilig Thuis, zodat Veilig Thuis een onderzoek naar de gezinssituatie kan starten. Bovendien mogen professionals informatie geven als Veilig Thuis daar vanwege haar onderzoek om vraagt.